مناظره فولاد و بتن..... ياد دارم که شبي در دل دال *** بين فولاد و بتن گشت جدال هر دو از خستگي و کار زياد *** بر فلک برده دو صد ناله و داد بتنش گفت به صد خشم و خروش *** اي تو زنازکي همچون دم موش با چنين هيکل نازک که تراست *** طاقت و تاب فشاريت کجاست جمله نيروي فشاري به من است *** زان مرا مانده و افسرده تن است گفت فولاد که اي يار عزيز *** اين چنين سخت تو با من مستيز من و تو راحت و آسوده بديم *** هريکي در طرفي توده بديم روزي آمد بر ما صاحب کار *** با من و با تو چنين کرد قرار که بياييم و به هم در سازيم *** کار او زود به راه اندازيم او به ما وعده خوبي‎ها داد *** وعده لطف و نکويي‎ها داد گفت جاي تو به بالا سازم *** بهرت از چوب متکا سازم گرچه اول بنهاد او دو سه بند *** ليک برداشت پس از روزي چند زان سپس ما بفتاديم به کار *** من فتادم به کشش تو به فشار بين کنون از چه در اين حال شديم *** راست بشنو زمن، اغفال شديم اين شعر در سال 1322 به‎وسيله مهندس اصغر جاويدان سروده شده است

نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم فروردین 1388ساعت 11:7 توسط مرضيه| |